ایمونوتراپی یا بکار گیری سیستم ایمنی برای درمان سرطان

immunotherapy

یکی از روش های اخیر درمان سرطان، ایمونوتراپی یا بکار گیری سیستم ایمنی برای درمان سرطان است. در این پست بیشتر با این روش درمانی آشنا می شویم.

یکی از وظایف سیستم ایمنی، پاکسازی بدن از اجرام بیماری ­زا و همینطور از سلولهای غیرطبیعی و سرطانی است. امروزه درمان جدیدی در حال انجام و توسعه است که در آن از سیستم ایمنی بدن برای مقابله با سرطان استفاده می ­شود که به آن ایمونوتراپی می ­گویند.  به طور کلی سه روش برای ایمونوتراپی وجود دارد:

  • تحریک غیراختصاصی سیستم ایمنی (Nonspecific Immune System Stimulation)
  • T-cell Transfer Therapy
  • مهارکننده­ های نقاط بحرانی ایمنی (Immune Checkpoint Inhibitors)

روش  تحریک غیراختصاصی سیستم ایمنی (Nonspecific Immune System Stimulation)

در این روش به صورت کلی، سیستم ایمنی و پاسخهای آن تحریک و تقویت می­ شود. در این نوع ایمونوتراپی، از داروها و موادی برای افزایش کلی پاسخ­های ایمنی که در کشتن و از بین بردن سلول­های سرطانی کمک­ کننده هستند، استفاده می ­شود. برای مثال بعضی بیمارانی که برای خروج تومور مثانه جراحی انجام داده بودند، به کمک ماده ­ای به نام BCG درمان شدند. BCG در مثانه گذاشته و سبب ایجاد پاسخ­های غیراختصاصی برای کشتن سلول­های سرطانی که بعد از جراحی در مثانه باقی مانده بودند، شد. این روش سبب محافظت از بیمار و جلوگیری از عود مجدد بیماری می ­شود.

               

روش   T-cell Transfer Therapy (تغییر در لنفوسیت T)

T-cell نوعی از سلول­های ایمنی هستند که سیستم ایمنی از آن­ها به عنوان سلول­های بسیار قوی در کشتن سلول­های سرطانی استفاده می­ کند. در این نوع ایمونوتراپی، T-cellها از بیماران سرطانی گرفته شده و در آزمایشگاه  آن­ها را برای افزایش عملکرد و قابلیت کشتن سلول­های سرطانی تغییر می ­دهند. سپس میلیون­ها کپی از این T-cell های تغییریافته را در آزمایشگاه رشد می­ دهند و دوباره به بدن و سیستم ایمنی بیمار برای مبارزه با سرطان برمی­ گردانند.

روش مهارکننده­ های نقاط بحرانی ایمنی (Immune Checkpoint Inhibitors) در سیستم ایمنی

در سیستم ایمنی نقاطی بحرانی بر روی سطح سلول­ها سبب کنترل پاسخ­های ایمنی می­ شود. معمولا این نقاط، سلول­های T-cell را غیرفعال نگه می ­دارند که به اصطلاح مرحله­ ی خاموش نامیده می­شود. این فرایند سبب می ­شود که سلول­های T-cell به سلول­های طبیعی آسیب نزنند. زمانی که سیستم ایمنی به آن­ها نیاز داشته باشد، فعال می­ شوند. سلول­های سرطانی این ویژگی را دارند که نقاط بحرانی و این سلول­ها را در حالت خاموش نگه می­ دارند و از به دام افتادن توسط سیستم ایمنی فرار کرده و زنده می­ مانند. داروهای مهارکننده­ ی نقاط بحرانی داروهایی هستند که این نقاط را بلاک می­ کنند و سبب می ­شوند سلول­های T  به سلول­های سرطانی حمله کنند.

  • تعدادی از سرطان­ها که از ایمونوتراپی برای درمان آن­ها استفاده می­ شود، شامل: سرطان مثانه، سرطان­های سر و گردن، لنفوم هوچگین، سرطان کلیه، سرطان ریه، ملانوم

نتیجه گیری:

از مزایای ایمونوتراپی این است که عملکرد آن پس از پایان درمان متوقف نمی­ شود بلکه به سیستم ایمنی برای به خاطر آوردن سرطان هم کمک می­ کند. بنابراین در صورتی که سلول­های سرطانی دوباره ایجاد شوند، سلول­های T می­ توانند سریع تر آن­ها را شناسایی کنند و از بین ببرند. با این وجود که ایمونوتراپی راه درمانی بسیار موثری در درمان سرطان است، اما برای هر بیماری کارایی ندارد و ممکن است اثرات جانبی جدی را ایجاد کند. محققان در حال تحقیق و بررسی هستند که چگونه ایمونوتراپی را برای همه بیماران بهبود بخشند.

 

 

 

 

 

 

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *